AND I LIVED HAPPILY EVER AFTER

Medyo matagal tagal ding panahon na namuhay ako sa fairy tales...

feeling ko inabuso ng mga pakenambits na mga pwensesses na yan ang inosente kong isip... na pwedeng maging realidad ang fairy tale....








Tinuruan akong ma-inlove, umasa at lumangoy sa magic magic ng mga bwakang inang mga pwensesang  yan!!!

         (kung ganito ang peg ng mga pwenseses maniniwala ka pa ba sa happy ending?)



At bigla kong naisipang sugurin ang kastilyo.....

(heto po ang aking peg nung araw na sumugod ako sa tirahan ng mga pwensesa)






So pinaghandaan ko ang pagbisita, pagyurak, pang-aalipusta sa mga makikiring pwensensa !!!!

                                         (gamit ang aking mini mini shuttle space)

                               hanggang sa makarating sa mahiwang tarangkahan...

Medyo maulan ng panawon na yun kaya di ko masyadong maaninag ang kastilyo ng mga pwensesang pinaglihi sa vibrator!!!

                    Sumulong ako sa bagyo makarating lamang sa aking destination....

                                  Minsan tanong tanong din sa mga nakakasalubong na mga alipin....






HANGGANG SA MARATING KO ANG KASTILYO....

------ Pumasok ako sa palasyo upang hanapin ang mga pwensesa... naligaw, nahilo at nalula ang peg ko sa laki ng kastilo.... hanggang sa makita ko sya.. nilapitan at kinausap kung saan ko matatagpuan ang mga naggagandahang pwensesa....

(super ask ako ke alice.. inglishera ang potah.. ang nasabi ko na lang eh "where is the c.r.?")

Sa sobrang pagod ko naisipan ko munang mag yosi break sa hardin kasama ng mga sunog baga...























Sa aking patuloy na paglalakad eh bumulaga sa aking tanawin ito....

                                            (finally nakita ko rin ang aking pakay)







at heto pa.....

                                            (in fairness may choreo ang mga potah)

(eto ang ginagawa ng mga hitad... ang makipagplastican sa mga musmos-utak na katulad ko....)









Nabigo akong kausapin ng fez-to-fez ang mga animal na pwensesses dahil sobrang busy sila sa pagbibigay aliw sa kanilang mga panauhin that time...
*wala tuloy akong time na pagtatampal tampalin ang kanilang labia majora at kalikutin ang kanilang labia minora*







Sa sobrang frustration pwersahan kong sinunog  ang kastilyo ng mga pwensesa.

                                                     (ako na ang instant arsonista)

(ginawa ko ang lahat para sunugin ang palasyo kasama ng mga pwensesa pero wa effect... insured pala ang castle.... at water proof ang potah)














ANG REALIDAD..........




Until 1 day... nerealized ko na hindi pala pwedeng mabuhay sa fairy tale....na ang realidad ay parte ng mundong ginagalawan natin araw-araw...








Tulad ng pag-ibig..... hindi tayo dapat maniwala na isang araw darating ang iyong prisipe na bitbit ang kabiyak ng iyong potah-red-glass-slipper?


Na darating si prince charming after mong makatulog ng ilang daang taon (na hindi ka tumatanda at maintained ang ganda mo) at hahalikan ka upang ikaw ang magising?


Na si Erick ay handang ibuwis ang buhay para sa yo?


Na ang lalaking pangarap mo ay handa kang ipaglaban at ipangtanggol sa malupit na kamay ng iyong evil step mudang.




DAHIL SA TOTOO LANG... KAHIT GAANO MO KAMAHAL ANG ISANG TAO.... DARATING AT DARATING ANG PANAHON NA MAPAPAGOD KANG UMINTINDI .. MAMAMANHID ANG PUSO MO... AT MAKAKALIMUTAN MO ANG SALITANG "PAGMAMAHAL"....





NA EVENTUALLY WALA KANG IBANG PWEDENG MAHALIN KUNDI ANG IYONG SARILI.....





ALA-ALA LAMANG.... YAN ANG MATITIRA SA WAKAS.....